Eigenwaarde blijft een lastig thema. Het is iets waar wij allemaal naar verlangen, naar op zoek zijn, en waarvoor we bereid zijn ver te gaan om de bevestiging te voelen dat we waardig zijn.

Die bevestiging zoeken we echter vaak via externe impulsen. Met de goedkeuring van anderen, een lach, een like, een goedkeurend knikje, als maatstaf voor onze eigen waarde terwijl de ware erkenning eigenlijk stil vanbinnen woont. Ze fluistert waar de buitenwereld schreeuwt. En juist die stilte durven horen, dat is misschien wel het moedigste wat we kunnen doen.

Bij mij is het een terugkerend patroon dat de mannen met wie ik date in het begin interesse tonen, maar daarna weer verder fladderen.

Misschien omdat het simpelweg geen match is, of misschien wel omdat ze hun eigenwaarde zoeken via de bevestiging van een ander. Wat ik interessant vind om te zien, is dat dit proces bij mij dan parallel loopt. Want wanneer ik word afgewezen door een persoon, verlang ik weer naar bevestiging. Van hen of van een ander om mijn eigenwaarde te kunnen voelen. En als ik me dat realiseer, is het verdomd moeilijk om mezelf die waarde te geven. Het is een voortdurende terugkeer naar mezelf, naar wat voor mij belangrijk is als mens en naar wie ik ben.

Ik zal dus mijn oren spitsen om het gefluister te durven horen. Wie weet wordt dat straks wel de luidste stem die ik ken.