Hoe huilen doet opluchten. Vandaag kwamen verdriet, irritatie en verwarring weer aan de oppervlakte. Het was even puzzelen wat ze daar precies kwamen doen, maar na een lach, een traan en een belletje met mijn moeder verscheen ook helderheid.

De korte lijntjes op het water staan haaks op de lange lijnen aan wal. Als landdieren verandert onze energie direct zodra wij als crew aan boord stappen. We zoeken contact buiten onszelf, op zoek naar impulsen die ons verder ontwikkelen. Voor mij voelde dat verwarrend, want ik merkte dat ik juist graag de korte lijntjes behoud wanneer we aan wal komen. Omdat dit vaak eenrichtingsverkeer bleek, deed het een beroeop op mijn eigen zijn. Oude patronen zoals jaloezie, irritatie en frustratie kwamen omhoog. Eerst trapte ik ook in de kracht van deze patronen. Dit is alleen totaal niet wat ik wil. Ik voelde mezelf wegglijden van de richting die ik met mijzelf op wil gaan: zelfverzekerd, liefdevol en met vertrouwen.

Gerrit deelde wijze woorden: dat alleen al het delen van mijn liefde met een ander, zonder daar iets voor terug te verwachten, die liefde laat stromen. Toch blijft het lastig om in die openheid te blijven en niet in frustratie te vervallen. Tegelijkertijd ben ik dankbaar voor de emoties, want daardoor zie ik soms iets doorschemeren van de ander. Een onzekerheid of juist zelfzekerheid, een zoektocht naar bevestiging of het al gevonden hebben. Die kwetsbaarheid, zichtbaar achter de façade, raakt me. En zodra ik die heb gezien, kan ik niet anders dan volstromen met begrip en waardering. We zijn immers allemaal onderweg, ieder op ons eigen pad, zoekend naar wat waar en echt is.